داستان کوتاه / روانشناختیShort Stories / Psychological
Beni Bekleyen Küçük Çocuk
O gece eve çok geç vardım. İnsanın ışıkları yakmaya bile hâli olmadığı gecelerden biriydi. Ayakkabılarımı kapının yanında çıkardım, ceketimi kanepeye attım ve karanlıkta mutfağa yürüdüm.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
O gece eve çok geç vardım.
İnsanın ışıkları yakmaya bile hâli olmadığı gecelerden biriydi. Ayakkabılarımı kapının yanında çıkardım, ceketimi kanepeye attım ve karanlıkta mutfağa yürüdüm.
Bütün gün gülümsemiştim.
Sözümü kesen iş arkadaşıma gülümsemiştim. Buluşmamızı üçüncü kez iptal eden arkadaşıma demiştim ki:
“Önemli değil.”
Annem telefonda “Sen neden hep bu kadar alıngansın?” dediğinde bile
gülmüştüm:
“Yok canım, bir şey yok.”
Ama bir şey vardı.
Sadece hiçbir şey yokmuş gibi davranmayı öğrenmiştim.
Su bardağını aldım ki yatak odasından bir ses geldi.
Tık.
Yine:
Tık… tık…
Ses dolabın içinden geliyordu.
Kapağı açtım.
Dolabın dibinde yedi sekiz yaşlarında bir oğlan oturuyordu; saçları dağınık, dizleri kucağında, elinde kırmızı bir oyuncak araba.
Beni görünce dedi ki:
“Sonunda geldin.”
Sordum:
“Sen kimsin?”
Kaşlarını çattı.
“Cidden beni hatırlamıyor musun?”
Karşısına oturdum. Gözleri tuhaf bir şekilde tanıdıktı.
Dedim ki:
“Burada ne yapıyorsun?”
“Seni bekliyorum.”
“Ne zamandan beri?”
“Çok uzun zamandır.”
Arabasını yerde sürüp dedi ki:
“Çabuk döneceğim demiştin.”
Sordum:
“Ne zaman?”
Bana baktı.
“Çikolatalı dondurmayı üstüne döktüğün gün. Annem seni azarlamıştı. Büyüyünce resim yapacağını, seyahat edeceğini, yüksek sesle güleceğini, üstün kirlense bile çikolatalı dondurma yiyeceğini söylemiştin.”
Sonra usulca dedi ki:
“Hiçbirini yapmadın.”
Dedim ki:
“Büyümek böyle değil. İnsanın işi var, taksiti var, sorumlulukları var. Pek çok şeye katlanması gerek.”
Biraz düşündü.
Sonra sordu:
“O zaman kim yaşıyor?”
“Sen sadece çalışıp katlanırken, üzülüp ‘bir şey yok’ derken… o zaman kim yaşıyor?”
Cevabım yoktu.
Elini uzattı. Küçük avucunda bir çikolata vardı.
“Senin için sakladım.”
Sordum:
“Neden bunca yıl beni bekledin?”
Dedi ki:
“Gelip beni alacağını düşündüm.”
“Ya dönmezsem?”
Gülümsemedi.
“O zaman burada yaşlanırım.”
Gözlerim doldu.
Orada, dolabın önünde bir çocuk gibi ağladım.
Gelip başını omzuma koydu.
Bu kez kendime “Kes şunu,” demedim.
“Erkek ol,” demedim.
Sadece ağladım.
Sabah dolabın önünde uyandım.
Dolap boştu.
Yerde sadece küçük kırmızı bir araba kalmıştı.
O gün işe gitmedim.
Parkta bir çikolatalı dondurma alıp bir banka oturdum.
Gömleğime biraz çikolata damladı.
Biraz salıncakta sallandım.
Gülümsedim.
Orada anladım ki insanın içindeki çocuk hiçbir zaman kaybolmaz.
Sadece varlığımızın karanlığında bir yere oturur…
ve bir gün
onu almaya dönmemizi bekler.