داستان کوتاه / روانشناختیShort Stories / Psychological
پسربچهای که منتظرم مانده بود
آن شب خیلی دیر به خانه رسیدم. از آن شبهایی که آدم حتی حوصله ندارد چراغها را روشن کند. کفشهایم را کنار در درآوردم، کت را روی مبل انداختم و در تاریکی رفتم سمت آشپزخانه.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
آن شب خیلی دیر به خانه رسیدم.
از آن شبهایی که آدم حتی حوصله ندارد چراغها را روشن کند. کفشهایم را کنار در درآوردم، کت را روی مبل انداختم و در تاریکی رفتم سمت آشپزخانه.
تمام روز لبخند زده بودم.
به همکارم که حرفم را قطع کرده بود، لبخند زده بودم. به دوستم که برای سومین بار قرارمان را لغو کرده بود، گفته بودم:
«اشکالی نداره.»
حتی وقتی مادرم پشت تلفن گفت:
«تو چرا همیشه اینقدر حساسی؟»
خندیده بودم:
«نه بابا، چیزی نیست.»
اما چیزی بود.
فقط دیگر یاد گرفته بودم طوری رفتار کنم که انگار چیزی نیست.
لیوان آب را برداشتم که صدایی از اتاق خواب آمد.
تق.
دوباره:
تق… تق…
صدا از داخل کمد بود.
در را باز کردم.
پسربچهای هفتهشتساله ته کمد نشسته بود؛ موهای بههمریخته، زانوها در بغل و یک ماشین اسباببازی قرمز در دستش.
تا مرا دید، گفت:
«بالاخره اومدی.»
پرسیدم:
«تو کی هستی؟»
اخم کرد.
«جدی منو یادت نیست؟»
نشستم روبهرویش. چشمهایش عجیب آشنا بود.
گفتم:
«اینجا چیکار میکنی؟»
«منتظرتم.»
«از کی؟»
«خیلی وقته.»
ماشینش را روی زمین حرکت داد و گفت:
«تو گفتی زود برمیگردی.»
پرسیدم:
«کی؟»
نگاهم کرد.
«همون روزی که بستنی شکلاتی ریختی رو لباست. مامان دعوات کرد. گفتی وقتی بزرگ شدی، نقاشی میکشی، سفر میری، بلند میخندی، بستنی شکلاتی میخوری حتی اگه لباست کثیف شه.»
بعد آرام گفت:
«هیچکدومو نکردی.»
گفتم:
«بزرگ شدن اینطوری نیست. آدم کار داره، قسط داره، مسئولیت داره. باید خیلی چیزا رو تحمل کنه.»
کمی فکر کرد.
بعد پرسید:
«پس کی زندگی میکنه؟»
«وقتی تو فقط کار میکنی، تحمل میکنی، ناراحت میشی و میگی چیزی نیست… پس کی زندگی میکنه؟»
جوابی نداشتم.
دستش را جلو آورد. روی کف دست کوچکش یک شکلات بود.
«برات نگهش داشتم.»
پرسیدم:
«چرا این همه سال منتظرم موندی؟»
گفت:
«فکر کردم برمیگردی دنبالم.»
«اگه برنگردم چی؟»
لبخند نزد.
«اونوقت من همینجا پیر میشم.»
چشمهایم پر شد.
همانجا، روبهروی کمد، مثل یک بچه گریه کردم.
او آمد و سرش را روی شانهام گذاشت.
اینبار به خودم نگفتم:
«بس کن.»
نگفتم:
«مرد باش.»
فقط گریه کردم.
صبح جلوی کمد بیدار شدم.
کمد خالی بود.
فقط ماشین قرمز کوچکی روی زمین مانده بود.
آن روز سر کار نرفتم.
تو پارک، یک بستنی شکلاتی خریدم و روی نیمکت نشستم.
کمی شکلات روی پیراهنم ریخت.
یکم تاببازی کردم.
لبخند زدم.
آنجا فهمیدم کودک درون آدم هیچوقت ناپدید نمیشود.
فقط جایی در تاریکی وجودمان مینشیند…
و منتظر میماند تا یک روز،
برگردیم دنبالش.