Bölüm 2داستانهای دنبالهدار / اعتراف به خیانتSerialized Stories / Confessing to Betrayal
İkinci Bölüm
Dudaklarımı araladım. “İtiraf etmem gereken bir şey var…” demek istedim. Ama demedim. Sadece elini daha sıkı tuttum ve “Bir şey yok. Sadece kafam biraz meşgul,” dedim.
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Dudaklarımı araladım.
Şunu söylemek istedim:
“İtiraf etmem gereken bir şey var...”
Ama söylemedim.
Sadece elini daha sıkı tuttum ve dedim ki:
“Bir şey yok. Sadece kafam biraz meşgul.”
Bana baktı.
“Emin misin?”
Dedim ki:
“Evet.”
Ve o anda ihanetten sonraki ilk yalanı da söylemiş olduğumu anladım.
Sonraki günlerde Emir'in söylediğini yapmaya çalıştım.
Karıma daha çok dikkat ettim.
Eve daha erken geldim.
Sabahları çıkmadan önce ona sarıldım.
Bazen çiçek aldım.
Hafta sonları için planlar yaptım.
Eskisinden daha sık söyledim:
“Seni seviyorum.”
Ama ne kadar çok çabaladıysam, o da bir şeylerin değiştiğini o kadar çok anladı.
Bir gece yemekte dedi ki:
“Bir şey sorabilir miyim?”
Dedim ki:
“Evet.”
Kaşığını kenara bıraktı.
“Neden bu kadar değiştin?”
Güldüm.
“Kötü mü?”
Dedi ki:
“Hayır. Aksine iyi. Ama biri birden fazla iyi olunca insan korkuyor.”
Gülümseme yüzümden düştü.
“Neden?”
Dedi ki:
“Arkasında bir şey olmasından.”
Kalbim hızlandı.
Birkaç saniye bana baktı ve sordu:
“Benden bir şey mi saklıyorsun?”
Tam o anda Emir'in sözü kafamda yankılandı:
“Doğrudan kendisi sorarsa... o zaman yalan söylemeli misin, bilmiyorum.”
Dedim ki:
“Neden bu soruyu soruyorsun?”
Dedi ki:
“Çünkü bir süredir burada değilmişsin gibi hissediyorum. Bedenin yanımda ama aklın başka bir yerde.”
Sustum.
Dedi ki:
“Telefonunu karıştırmak istemiyorum. Seni sorguya çekmek istemiyorum. Sadece bilmem gereken bir şey var mı, yok mu, onu bilmek istiyorum.”
Ağzım kurumuştu.
Dedim ki:
“Ya bilmek sadece canını acıtacak bir şeyse?”
Yüzü değişti.
Çok sakin bir sesle dedi ki:
“Demek var.”
Dedim ki:
“Var demedim.”
Dedi ki:
“Ama yok da demedin.”
Kalkıp pencerenin önüne gitti.
“En kötüsü ne biliyor musun? Şimdi aklım kendi kendine hikâyeler kurmaya başlayacak. Belki gerçekte olan şey benim hayal edeceğimden küçüktür, belki de büyük. Ama artık bir şey olduğunu biliyorum.”
Gözleri dolmuştu.
İlk kez kendime sordum:
Belki de onu korumak için seçtiğim sessizlik, ona gerçekten daha çok acı veriyordu.
Yanına gidip dedim ki:
“Ya ardından hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı bir gerçek varsa?”
Dedi ki:
“Belki de ardından ne olacağına kendim karar vermek benim hakkımdır.”
Bu kez doğrudan sordu:
“Beni aldattın mı?”
Ve ben sadece ona baktım.
Siz söyleyin; bu kez gerçeği mi söylemeli, yoksa yalan mı?