Bölüm 1داستانهای دنبالهدار / اعتراف به خیانتSerialized Stories / Confessing to Betrayal
Birinci Bölüm
Bitmişti, üç ay olmuştu. Ne arama, ne mesaj, ne buluşma. Ama bitmeyen bir şey vardı: vicdan azabım. Her gece karımın yanında yatarken tavana bakıp düşünüyordum: Ne yaptığımı bilse yine böyle huzurla yanımda uyur muydu?
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Bitmişti, üç ay olmuştu. Ne arama, ne mesaj, ne buluşma. Ama bitmeyen bir şey vardı: vicdan azabım. Her gece karımın yanında yatarken tavana bakıp düşünüyordum: Ne yaptığımı bilse yine böyle huzurla yanımda uyur muydu?
O gece Emir'le buluştum. Daha baştan iyi olmadığımı anladı. Emir “Neyin var?” dedi. “Ona söylemek istiyorum,” dedim. Birkaç saniye bana baktı. “Neyi?” Başımı önüne eğdim. “Her şeyi.” Emir dedi ki: “Hangi her şeyi?”
Dedim ki: “Artık dayanamıyorum. Bana her seviyorum dediğinde boğuluyormuşum gibi hissediyorum. Ne halt ettiğimi bilmek onun hakkı.” Emir fincanını masaya koydu. “Neden söylemek istiyorsun?” dedi. “Dedim ya… onun hakkı.”
Dedi ki: “Hayır. Bir daha düşün. Onun hakkı için mi söylemek istiyorsun, yoksa kendin rahatlamak için mi?” Cevabım yoktu. Devam etti: “Şu an vicdan azabı çekiyorsun. Gidip her şeyi anlatmak, kendin rahatlamak istiyorsun…”
“Sonra o, yarından itibaren her geç kaldığında nerede olduğunu düşünecek, telefonun her çaldığında yüreği hoplayacak, her seviyorum dediğinde doğru söyleyip söylemediğinden şüphe edecek.” Dedim ki: “Yani ömrümün sonuna kadar ona yalan mı söyleyeyim?”
Emir iç çekti. “Karının hakkı, ona ihanet etmemendi. O hakkı elinden aldın. Şimdi söyleyerek o hakkı ona geri vermiş olmazsın.” Sustum. Dedi ki: “Gerçekten pişmansan, bedeli itiraf etmek değil.”
“İtiraf ederek kendi yükünü onun sırtına yüklersin. İhanet ettin, şimdi bir de kalbini mi kırmak istiyorsun?” Sordum: “O zaman ne yapayım?” Dedi ki: “Git ona yapabildiğin en iyi hayatı kur. Baştan beri hakkı olan o hayatı.”
“Sadık ol. Ona dikkat et. Onu sev. On kat sev ve bu azaba kendin katlan.” Dedim ki: “Ya bir gün doğrudan sorarsa?” Dedi ki: “Bilmiyorum… o zaman yalan söylemeli misin, söylememeli misin.”
Eve vardığımda salonun ışığı yanıyordu. Karım kanepede uyuyakalmıştı. Yanına oturdum. Gözlerini açıp gülümsedi. “Geldin mi canım?” “Evet,” dedim. Elimi tuttu. “İyi misin? Bir süredir bir tuhafsın.”
Ona baktım. Yıllardır yanımda olan aynı kadın. Bana güvenen aynı insan. Dudaklarımı araladım. Aklımdan şunu söylemek geçti: “İtiraf etmem gereken bir şey var…” Siz söyleyin; itiraf etmeli mi?