قسمت 1داستانهای دنبالهدار / اعتراف به خیانتSerialized Stories / Confessing to Betrayal
قسمت اول
سه ماه بود که تمام شده بود. نه تماس، نه پیام، نه دیدار. اما چیزی که تمام نشده بود، عذاب وجدان من بود. هر شب وقتی کنار همسرم میخوابیدم، به سقف نگاه میکردم و فکر میکردم اگر بداند چه کردهام، …
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
سه ماه بود که تمام شده بود. نه تماس، نه پیام، نه دیدار. اما چیزی که تمام نشده بود، عذاب وجدان من بود. هر شب وقتی کنار همسرم میخوابیدم، به سقف نگاه میکردم و فکر میکردم اگر بداند چه کردهام، باز هم همینطور آرام کنارم میخوابد؟
آن شب با امیر قرار گذاشتم. از همان اول فهمید حالم خوب نیست. امیر گفت: «چته؟» گفتم: «میخوام بهش بگم.» چند ثانیه نگاهم کرد. «چی رو؟» سرم را پایین انداختم. «همهچی رو.» امیر گفت: «کدوم همهچی؟»
گفتم: «دیگه نمیتونم. هر بار بهم میگه دوستت دارم، احساس میکنم دارم خفه میشم. حقشه بدونه من چه گندی زدم.» امیر فنجانش را گذاشت روی میز. «برای چی میخوای بهش بگی؟» گفتم: «گفتم دیگه… حقشه.»
گفت: «نه. دوباره فکر کن. برای حق اون میخوای بگی یا برای اینکه خودت سبک بشی؟» جوابی نداشتم. ادامه داد: «تو الان عذاب وجدان داری. میخوای بری همهچی رو تعریف کنی، خودت سبک بشی…»
«بعد اون از فردا هر وقت دیر کردی فکر کنه کجایی، هر وقت گوشیت زنگ خورد دلش بریزه، هر بار گفتی دوستت دارم شک کنه راست میگی یا نه.» گفتم: «پس تا آخر عمر بهش دروغ بگم؟»
امیر آه کشید. «حق زنت این بود که بهش خیانت نکنی. اون حق رو ازش گرفتی. الان با گفتنش اون حق رو بهش برنمیگردونی.» ساکت ماندم. گفت: «اگه واقعاً پشیمونی، تاوانش اعتراف کردن نیست.»
«تو با اعتراف بار خودتو میذاری رو دوش اون. خیانت کردی، الان میخوای دلش رو هم بشکنی؟» پرسیدم: «پس چی کار کنم؟» گفت: «برو براش بهترین زندگیای رو بساز که میتونی. همون زندگیای که از اول حقش بود.»
«وفادار باش. حواست بهش باشه. دوستش داشته باش. ده برابر دوستش داشته باش و این عذاب رو خودت تحمل کن.» گفتم: «اگه یه روز خودش مستقیم ازم پرسید چی؟» گفت: «نمیدونم… اون موقع باید دروغ بگی یا نه.»
وقتی رسیدم خانه، چراغ پذیرایی روشن بود. همسرم روی مبل خوابش برده بود. کنارش نشستم. چشمهایش را باز کرد و لبخند زد. «اومدی عزیزم؟» گفتم: «آره.» دستم را گرفت. «خوبی؟ چند وقته یه جوری شدی.»
نگاهش کردم. همان زنی که سالها کنارم بود. همان کسی که به من اعتماد داشت. لبهایم را باز کردم. از ذهنم گذشت بگم: «یه چیزی هست که باید اعتراف کنم…» شما بگین؛ باید اعتراف کنه؟