Kategoriler

Yetmişlerin Kadınları

Yetmişlerin kadınları büyük değişimlerin eşiğinde dünyaya geldi. Çocuklukları henüz bitmemişti ki devrim geldi; ardından savaş, sirenler, sığınaklar, gaz yağı kuyrukları ve bir daha eve dönmeyen insanların haberleri. Âşık olmak, okumak, seyahat etmek, dans etmek ve dünyayı keşfetmek isteyen kızlardı. Ama birçoğuna daha “Ne istiyorsun?” diye sorulmadan “Ne zaman evleniyorsun?” diye soruldu. Bazılarına iyi kızın başı önünde olduğu, iyi eşin idare ettiği, iyi annenin kendinden vazgeçtiği öğretildi. Pek az kişi şunu söyledi: İyi bir kadının da kendisi olmaya hakkı vardır. Eski albümlerde hâlâ kaygısız gülümseyen kızlar görürüz; birkaç yıl sonra giyinmenin, konuşmanın, sevmenin ve sokakta yürümenin bile bir mücadele konusu olacağından habersiz. Bazıları hayallerini kimse duymasın diye fısıltıyla söylemeyi öğrendi; bazıları daha yüksek sesle haykırdı. Bazıları erken anne oldu; bazıları üniversite ve iş için savaştı; bazıları sevgisiz bir evlilikten çıktı; bazıları kaldı, razı olduklarından değil, yargılanma korkusundan ya da başka yolları olmadığından. Bazıları da cesaretle istedikleri hayatı kurdu. Bu kuşak, istemek ile yapabilmek arasındaki mesafenin acı tadını tattı. Yine de onları yalnızca acılarıyla hatırlamak yanlış olur. Bu kadınlar güldü, âşık oldu, çalıştı, yeniden başladı ve kendilerinden sonra gelen kızlara kapalı kapıları açtı. Şimdi birçoğu ellisini geçmişken belki de ilk kez kendilerine soruyorlar: “Peki hayattan benim payıma ne düştü?” İçlerinde hâlâ yaşayan o kıza şunu söylemek istiyorum: Yeniden başlamak için geç değil. Sen yalnızca birinin annesi, eşi ya da kızı değilsin; içinde yarım kalmış bir hayat, hâlâ nefes almaya hakkı olan hayaller taşıyorsun. Yetmişlerin kadınları, bu kez sıra sizde. Daha fazla fedakârlık için değil; kendiniz için. On sekiz yaşınıza dönseydiniz neyi değiştirirdiniz? Ve hâlâ dile getirmeye cesaret edemediğiniz hayaliniz ne?

Bu dalda

Women of the 1970s: What Became of My Share of Life?