داستان کوتاه / طنز و انتقادیShort Stories / Satire
Charlie ile Barfi
Cuma akşamüstüydü. Park kalabalıktı. Charlie, Barfi'yi görünce sevinçten kuyruğunu hızlı hızlı salladı. “Merhaba benim güzel tüylüm,” dedi. Barfi de sevinçle cevap verdi:
- 2 dk okuma
- Videolu
Sayfayı çevirmek için köşesini sürükleyin ya da sayfaya dokunun
Cuma akşamüstüydü.
Park kalabalıktı.
Charlie, Barfi'yi görünce çok sevindi ve kuyruğunu hızlı hızlı salladı.
Dedi ki:
“Merhaba benim güzel tüylüm.”
Barfi de sevinçle cevap verdi:
“Merhaba benim kahverengi centilmenim.”
Barfi, Charlie'nin etrafında dönüyor, kuyruğu durmuyordu.
Barfi dedi ki:
“Dün neden gelmedin? Seni çok bekledim.”
Charlie iç çekti.
“Sahibim kocasıyla kavga etmişti… her zamanki gibi.”
Barfi başını yana eğdi.
“Bu insanlar neden biz köpekler gibi iki kelimeyi güzelce konuşamıyor?
Hep birbirlerine saldırıyorlar.”
Charlie dedi ki:
“Valla bilmiyorum. Benim sahiplerim hep savaşta, kavgada.
Sonra da gelip bana dertlerini anlatıyorlar.”
Biraz durdu.
“Dün gece sahibim yanıma oturup dedi ki:
‘Charlie, ondan çok şey mi bekliyorum?
Sadece konuşurken bir kere telefonu bırakıp bana bak diyorum.’”
Barfi sordu:
“Öteki ne dedi?”
Charlie cevap verdi:
“Bir saat sonra kocası gelip yanıma oturdu ve dedi ki:
‘Bu kadın beni hiç anlamıyor.
Sabahtan akşama kadar bu ev için çalışıyorum, sonra da ona dikkat etmediğimi söylüyor.’”
Barfi birkaç an sustu.
Barfi dedi ki:
“Tuhaf…
ikisi de görülmek istiyor,
ama hiçbiri ötekini görmüyor.”
Charlie başını salladı.
“Evet. Sanki insanlar üzülünce dinlemekten çok haklı olduklarını kanıtlamak istiyor.”
Charlie dedi ki:
“Ben de belki keyifleri yerine gelir diye ikisine de sürtünüp duruyordum.”
Barfi güldü.
“Benimkiler de öyle.
Sahibimin kocası bana hep diyor ki:
‘Keşke insan olsaydın, seninle evlenirdim;
o kadar şefkatlisin ki.’”
Charlie kahkahayı bastı.
Charlie sordu:
“Sen ona ne dedin?”
Barfi dedi ki:
“Dedim ki Allah korusun, insan olmayayım!
Sonra ben de sizin gibi kavga etmek, küsmek, sinirlenmek ve biri gelip bizi barıştırsın diye beklemek zorunda kalırım.”
Charlie güldü.
Barfi biraz düşündü.
“Üstelik sanırım insanların bir sorunu daha var.”
Charlie sordu:
“Ne?”
Barfi dedi ki:
“Birileri olduğunda kıymetini bilmiyorlar.
Bu iyi değil, öteki daha iyi diye düşünüyorlar.
Bunu bırakıp ötekine gitmek istiyorlar…
ama ötekinin belki bundan bile kötü olduğunu bilmiyorlar.”
Sonra Barfi kuyruğunu sallayıp nazlı nazlı dedi ki:
“Benim bir aşkım var, adı Charlie.”
Charlie sevinçle ona baktı.
Barfi devam etti:
“Bu ilk ve son aşkım bana yeter.”
Sonra başını usulca Charlie'nin omzuna koydu.
Barfi dedi ki:
“Biz köpekler birini seversek hemen gösteririz.”
Sonra birkaç an parktaki insanlara baktı.
Konuşan, küsen, birbirinin yanından geçip giden ve yine aşkı arayan insanlara.
Barfi kendini Charlie'ye biraz daha sokup usulca dedi ki:
“Belki de bu yüzden insan olmam gerekmiyor.”