داستان کوتاه / طنز و انتقادیShort Stories / Satire
چارلی و برفی
عصر جمعه بود. پارک شلوغ بود. چارلی که به برفی رسید، کلی ذوق کرد و دمش را تندتند تکان داد. گفت: «سلام پشمالوی خوشگل من.» برفی هم با ذوق جواب داد:
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
گوشهٔ برگ را بگیرید و ورق بزنید، یا روی صفحه بزنید
عصر جمعه بود.
پارک شلوغ بود.
چارلی که به برفی رسید، کلی ذوق کرد و دمش را تندتند تکان داد.
گفت:
«سلام پشمالوی خوشگل من.»
برفی هم با ذوق جواب داد:
«سلام قهوهای جنتلمنِ من.»
برفی دور چارلی میچرخید و دمش بند نمیآمد.
برفی گفت:
«دیروز چرا نیومدی؟ کلی منتظرت موندم.»
چارلی آهی کشید.
«صاحب من با شوهرش دعوا کرده بود… طبق معمول.»
برفی سرش را کج کرد.
«این آدما چرا نمیتونن دو کلمه مثل ما سگا با هم خوب حرف بزنن؟
همش میپرن به هم.»
چارلی گفت:
«نمیدونم والا. صاحبای من که همش تو جنگ و دعوان.
بعدشم میان با من درد دل میکنن.»
کمی مکث کرد.
«دیشب صاحب من نشست کنارم و گفت:
“چارلی، من خیلی ازش توقع دارم؟
فقط میگم وقتی دارم حرف میزنم، یه بار گوشی رو بذار کنار و نگام کن.”»
برفی پرسید:
«اون یکی چی گفت؟»
چارلی جواب داد:
«یه ساعت بعد شوهرش اومد کنار من نشست و گفت:
“این زن اصلاً منو نمیفهمه.
از صبح تا شب دارم برای این خونه کار میکنم، بعد میگه حواست به من نیست.”»
برفی چند لحظه ساکت ماند.
برفی گفت:
«عجیبهها…
هر دوتاشون میخوان دیده بشن،
ولی هیچکدوم اون یکی رو نمیبینه.»
چارلی سرش را تکان داد.
«آره. انگار آدما وقتی ناراحت میشن، بیشتر از اینکه گوش بدن، میخوان ثابت کنن حق با خودشونه.»
چارلی گفت:
«منم هی خودمو میمالیدم به هر دوتاشون، بلکه حالشون خوب شه.»
برفی خندید.
«مال منم همینه.
شوهر صاحب من همش بهم میگه:
“کاشکی تو آدم بودی، من با تو ازدواج میکردم؛
اینقدر که مهربونی.”»
چارلی زد زیر خنده.
چارلی پرسید:
«تو چی بهش گفتی؟»
برفی گفت:
«گفتم خدا نکنه من آدم بشم!
بعدش منم باید مثل شما آدما دعوا کنم، قهر کنم، حرص بخورم و منتظر بمونم یکی بیاد آشتیمون بده.»
چارلی خندید.
برفی کمی فکر کرد.
«تازه فکر کنم آدما یه مشکل دیگه هم دارن.»
چارلی پرسید:
«چی؟»
برفی گفت:
«وقتی یکی رو دارن، قدرش رو نمیدونن.
فکر میکنن این خوب نیست، اون یکی بهتره.
میخوان اینو ول کنن و برن سراغ اون یکی…
ولی نمیدونن شاید اون یکی حتی بدتر از این باشه.»
بعد برفی دمش را تکان داد و با ناز گفت:
«من یه عشق دارم، اسمش چارلیه.»
چارلی با ذوق نگاهش کرد.
برفی ادامه داد:
«همین عشق اول و آخرم برای من بسه.»
بعد آرام سرش را گذاشت روی شانه چارلی.
برفی گفت:
«ما سگا اگه یکی رو دوست داشته باشیم، همون موقع نشونش میدیم.»
بعد چند لحظه به آدمهای پارک نگاه کرد.
آدمهایی که حرف میزدند، قهر میکردند، از کنار هم رد میشدند و باز دنبال عشق میگشتند.
برفی خودش را کمی بیشتر به چارلی چسباند و آرام گفت:
«شاید برای همین لازم نیست آدم بشم.»