قسمت 3داستانهای دنبالهدار / اعتراف به خیانتSerialized Stories / Confessing to Betrayal
حقیقتی که دیر رسید
«به من خیانت کردی؟» نگاهش کردم. دیگر جایی برای فرار نبود. آرام گفتم: «آره.» منتظر فریاد بودم، اما فقط نشست. «با کی؟» اسمش را گفتم.
- 2 دقیقه خواندن
- با ویدیو
«به من خیانت کردی؟»
نگاهش کردم. دیگر جایی برای فرار نبود.
آرام گفتم: «آره.»
منتظر فریاد بودم، اما فقط نشست.
«با کی؟»
اسمش را گفتم.
«چند بار؟»
«یه بار.»
«کی؟»
«سه هفته پیش.»
چند لحظه سکوت کرد.
«پس این سه هفته چی بود؟ گل خریدنات، بغل کردنات، اون همه دوستت دارم گفتنات؟»
گفتم: «میخواستم جبران کنم.»
لبخند تلخی زد.
«من فکر میکردم دوباره عاشقم شدی.»
گفتم: «من همیشه دوستت داشتم.»
پرسید: «پس چرا این کارو کردی؟»
از تنهایی گفتم، از فاصلهای که بینمان افتاده بود.
حرفم را برید.
«منم تنها بودم. ولی خیانت نکردم.»
سرم را پایین انداختم.
پرسید: «اگه امشب نمیپرسیدم، خودت بهم میگفتی؟»
گفتم: «نمیدونم.»
اشک از چشمهایش سرازیر شد.
«تو سه هفته فرصت داشتی با اشتباهت کنار بیای. من تازه امشب فهمیدم زندگیم چی شده.»
دستم را جلو بردم.
عقب کشید.
«الان بهم دست نزن.»
بلند شد، چمدان کوچکم را آورد و گفت: «چند روز برو.»
پرسیدم: «میخوای جدا بشیم؟»
«نمیدونم.»
«ولی من دوستت دارم.»
برای اولین بار صدایش بلند شد.
«منم دوستت دارم! مشکل همینه.»
روی مبل نشست.
«میترسم ببخشمت، اما دیگه نتونم بهت اعتماد کنم. میترسم هر بار دیر بیای، هر بار گوشیت زنگ بخوره، دوباره همین امشب تکرار بشه.»
گفتم: «هر کاری بگی میکنم.»
گفت: «این بار میخوام خودم تصمیم بگیرم.»
چمدان را برداشتم.
دم در گفت: «یه سؤال آخر.»
برگشتم.
«اون شب که از پیشش برگشتی، منو بوسیدی؟»
یادم آمد. توی آشپزخانه بود. از پشت بغلش کرده بودم.
گفتم: «آره.»
چشمهایش را بست.
«کاش اینو نمیپرسیدم.»
در را بستم.
توی ماشین نشستم و برای امیر نوشتم:
«همهچیز رو گفتم. رفتنم رو خواست.»
جواب داد: «حداقل وجدانت راحته.»
به صفحهٔ گوشی خیره ماندم.
وجدان من شاید آرام میشد، اما زنی که دوستش داشتم، حالا باید با تصویری از زندگیمان کنار میآمد که من شکسته بودمش.
و تازه فهمیدم اعتراف، همیشه پایان خیانت نیست؛ گاهی آغاز رنج کسی است که خیانت نکرده.
حالا شما بگویید:
اگر جای این زن بودید، میبخشیدید؟ و اگر میبخشیدید، باز هم میتوانستید اعتماد کنید؟