مادر که می‌رود

نامه‌ها و دل‌نوشته‌ها / خانوادگیLetters and Heart Notes / Family

مادر که می‌رود

مادر که می‌رود، بعضی چیزها دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شوند. خانه همان خانه است، صندلی همان‌جاست، پنجره هنوز رو به همان آسمان باز می‌شود… اما کسی که به همهٔ این‌ها معنا می‌داد، دیگر نیست. آدم یاد می‌گیرد خودش مراقب خودش …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

مادر که می‌رود

مادر که می‌رود، بعضی چیزها دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شوند.

خانه همان خانه است، صندلی همان‌جاست، پنجره هنوز رو به همان آسمان باز می‌شود…
اما کسی که به همهٔ این‌ها معنا می‌داد، دیگر نیست.

آدم یاد می‌گیرد خودش مراقب خودش باشد، خودش اشک‌هایش را پاک کند و دوباره ادامه بدهد؛
اما هیچ‌کس یاد نمی‌دهد با دلتنگیِ مادر چه باید کرد.

شاید برای همین است که بعد از رفتن مادر، بعضی خانه‌ها هنوز دیوار و سقف دارند، اما دیگر «خانه» نیستند.

نویسنده: کامبیز افلاکی
راوی: مریم کشت پور

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    بابا، خانهٔ امن قلب من نامه‌ای به فرزندم؛ از زبان مادری که پدر هم بود نامه‌ای به خواهرم