داستانهای دنبالهدار / جنایی و پلیسیSerialized Stories / Crime and Detective
سرکار فرنگیس | رفقای منشعب
سرکار فرنگیس | رفقای منشعب تهران، زمستان ۱۳۴۸ نزدیک نیمهشب، چهار جوان را آوردند اداره آگاهی. یکی ابرویش زخمی بود، پیراهن یکی جر خورده بود، سومی جای مشت روی صورتش داشت، چهارمی هم هنوز فحش میداد. کاظمی پرونده را گذاشت …
- 1 دقيقة قراءة
- مع فيديو
فيديو القصة
سرکار فرنگیس | رفقای منشعب
سرکار فرنگیس | رفقای منشعب
تهران، زمستان ۱۳۴۸
نزدیک نیمهشب، چهار جوان را آوردند اداره آگاهی.
یکی ابرویش زخمی بود،
پیراهن یکی جر خورده بود،
سومی جای مشت روی صورتش داشت،
چهارمی هم هنوز فحش میداد.
کاظمی پرونده را گذاشت جلوی فرنگیس.
«کافه نزدیک دانشگاه رو به هم ریختن. صندلی شکستن، شیشه خرد کردن، نزدیک بوده چاقو هم بکشن.»
فرنگیس پرسید:
«چهار نفری افتادید به جون هم؟»
یکی گفت:
«ما با هم نیستیم.»
نفر کناری پوزخند زد.
«خدا نکنه.»
فرنگیس خودکارش را برداشت.
«خیلی خوب. یکییکی. تو؟»
«رضا. تودهای.»
دومی گفت:
«بگو نوکر مسکو.»
رضا برگشت:
«تو خفه شو، بچه مائویی.»
فرنگیس محکم گفت:
«یکییکی!»
به دومی نگاه کرد.
«اصغر. سازمان انقلابی.»
سومی خندید.
«اینها دیگه انقلابی نیستن.»
«تو؟»
«محسن. توفان.»
چهارمی گفت:
«یه مشت دگماتیست.»
فرنگیس نگاهش کرد.
«و تو؟»
«احمد. کادرها.»
فرنگیس پرسید:
«دعوا سر چی بود؟»
رضا گفت:
«گفتم انشعاببازی حزب رو نابود کرد.»
اصغر گفت:
«حزب رو وابستگی به شوروی نابود کرد.»
محسن گفت:
«هر دوتون منحرفید.»
احمد خندید.
«تو خودت از یه انشعاب، انشعاب کردی.»
دوباره اتاق شلوغ شد.
«خائن!»
«مزدور!»
«منحرف!»
فرنگیس کوبید روی میز.
«بسه!»
همان لحظه در باز شد.
مأمور، جوان پنجمی را آورد داخل.
«اینم اون یکی. وسط دعوا فرار کرده بود.»
فرنگیس پرسید:
«تو دیگه کجایی؟»
جوان گفت:
«مجاهد خلق.»
چهار نفر خندیدند.
رضا گفت:
«این یکی نصف حرفاش