سرکار فرنگیس | فقر

داستان‌های دنباله‌دار / جنایی و پلیسیSerialized Stories / Crime and Detective

سرکار فرنگیس | فقر

سرکار فرنگیس | فقر تهران، نیمه‌شب آبان ۱۳۴۸ آخرین قطار رفته بود و ایستگاه تقریباً خالی شده بود. مأمور راه‌آهن دختری را روی نیمکت انتهای سکو دید. هجده ساله به نظر میرسید. یک چمدان کوچک کنار پایش بود و بلیت …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

سرکار فرنگیس | فقر

سرکار فرنگیس | فقر
تهران، نیمه‌شب آبان ۱۳۴۸
آخرین قطار رفته بود
و ایستگاه تقریباً خالی شده بود.
مأمور راه‌آهن
دختری را روی نیمکت انتهای سکو دید.
هجده ساله به نظر میرسید.
یک چمدان کوچک کنار پایش بود
و بلیت تهران ـ مشهد
در دستش مچاله شده بود.
مأمور گفت:
«خانم... قطارتون رفت.»
دختر جواب نداد.
«کسی همراهتون بوده؟»
دختر سرش را بالا آورد.
چشم‌هایش از گریه سرخ بود.
فقط گفت:
«بچه‌مو برد.»

صبح،
پرونده روی میز سرکار فرنگیس بود.
فرنگیس چمدان را باز کرد.
چند تکه لباس بچگانه،
شیشه شیر
و یک عروسک پارچه‌ای.
ته چمدان
عکسی قدیمی بود.
مریم،
مادرش
و مردی میانسال.
روی صورت مرد
با خودکار سیاه خط کشیده شده بود.
فرنگیس پرسید:
«این مرد کیه؟»
مأمور گفت:
«ناپدریشه.»

فرنگیس روبه‌روی مریم نشست.
عروسک را روی میز گذاشت.
«اسم بچه؟»
«مهتاب.»
«چند سالشه؟»
«دو سال.»
فرنگیس کمی مکث کرد.
«پدرش کیه؟»
مریم بی‌حرکت ماند.
بعد نگاهش افتاد
به همان عکس.
به همان مردی
که صورتش خط خورده بود.
فرنگیس دیگر سؤال نکرد.
مریم با صدای لرزان گفت:
«بعد از مردن مادرم،
دیگه کسی رو نداشتم.»
«خونه مال اون بود.

«اول تهدیدم کرد.»
«گفت اگه حرف بزنم،
منو میندازه بیرون.»
فرنگیس آرام پرسید:
«چند سالت بود؟»
مریم گفت:
«شانزده.»
اتاق ساکت شد.
مریم اشکش را پاک کرد.
«وقتی فهمید باردار شدم،
گفت به همه می‌گیم شوهرت مرده.»

«دو سال موندم.»
«برای خودم نه...»
«برای مهتاب.»
«پول نداشتم.
فام�

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    سرکار فرنگیس | پرونده‌ای که زود بسته شد سرکار فرنگیس | رفقای منشعب سرکار فرنگیس | مجاهدِ کلاس دهم