When Children Call Less

جستارها / ازدواج و خانوادهEssays / Marriage and Family

When Children Call Less

بعضی پدر و مادرها هنوز باور دارند اگر فرزندشان کمتر زنگ بزند، کمتر بیاید یا آخر هفته‌هایش را برای خودش زندگی کند، یعنی بی‌عاطفه شده. اما شاید مسئله چیز دیگری باشد: بچه‌هایمان بزرگ شده‌اند. ما سال‌ها برایشان دویدیم تا روزی …

  • 1 dk okuma
  • Videolu
Okumaya başla Öykü videosu Kaydet

Öykü videosu

When Children Call Less

بعضی پدر و مادرها هنوز باور دارند اگر فرزندشان کمتر زنگ بزند، کمتر بیاید یا آخر هفته‌هایش را برای خودش زندگی کند، یعنی بی‌عاطفه شده.

اما شاید مسئله چیز دیگری باشد:
بچه‌هایمان بزرگ شده‌اند.

ما سال‌ها برایشان دویدیم تا روزی بتوانند روی پای خودشان بایستند، زندگی خودشان را بسازند، عاشق شوند، سفر بروند، خانواده تشکیل دهند و مسیر خودشان را پیدا کنند. اگر امروز توانسته‌اند این کار را بکنند، شاید بخشی از همان چیزی اتفاق افتاده که برایش زحمت کشیدیم.

فرزند قرار نیست تنها منبع شادی و معنای زندگی ما باشد. وقتی تمام حال خوب ما به حضور او وابسته شود، محبت آرام‌آرام می‌تواند برای او تبدیل به عذاب وجدان شود:
«اگر نروم ناراحت می‌شوند.»
«اگر سفر بروم تنها می‌مانند.»
«اگر برنامه خودم را داشته باشم، آدم بدی هستم.»

دوست داشتن، یعنی جایی برای نفس کشیدن هم باقی بگذاریم.

دوست پیدا کنیم.
دورهمی داشته باشیم.
سفر برویم.
کلاس تازه‌ای شروع کنیم.
کتاب بخوانیم.
بخندیم.
و زندگی خودمان را هم جدی بگیریم.

شاید یکی از زیباترین جمله‌هایی که یک پدر یا مادر می‌تواند به فرزند بزرگسالش بگوید این باشد:

«برو، زندگی‌ات را بکن. ما هم زندگی خودمان را داریم.
از خوب زندگی کردن تو، حال ما هم خوب است.»

Sevdiğiniz cümlelere dokunun

    Bu kategoriden daha fazlası

    Emotional Divorce, Part Two Emotional Divorce, Part One Unseen Kindness