چرا از چپ بیزارم؟

جستارها / نقد اجتماعی و فرهنگیEssays / Social and Cultural Critique

چرا از چپ بیزارم؟

من از عدالت بیزار نیستم. از آزادی، برابری و حقوق کارگر هم نه. حرف من با جریانی‌ست که در بخشی از تاریخ معاصر ایران، نام عدالت را بر زبان داشت اما گاهی چشمش به مسکو بود، گاهی پکن و گاهی …

  • 1 دقیقه خواندن
  • با ویدیو
شروع خواندن ویدیوی داستان نشان کردن

ویدیوی داستان

چرا از چپ بیزارم؟

من از عدالت بیزار نیستم.
از آزادی، برابری و حقوق کارگر هم نه.

حرف من با جریانی‌ست که در بخشی از تاریخ معاصر ایران،
نام عدالت را بر زبان داشت
اما گاهی چشمش به مسکو بود، گاهی پکن و گاهی هر جایی جز ایران.

از حزب توده تا انشعاب‌های بی‌پایان،
از ادبیات ایدئولوژیک تا مبارزهٔ مسلحانه،
از سیاهکل تا ترور و بمب‌گذاری؛
نسلی با آرمان برخاست، اما بسیاری از همان آرمان‌ها در میان تعصب حزبی، وابستگی و خشونت گم شدند.

این نوشته دفاع از بی‌عدالتی نیست؛
پرسشی‌ست دربارهٔ جریانی که می‌خواست ایران را نجات دهد،
اما گاهی خودِ ایران را فراموش کرد.

من از چپ بیزارم؛
نه به‌خاطر شعار عدالت،
بلکه به‌خاطر جایی که آن شعار، ایران را قربانی ایدئولوژی کرد.

شما چطور فکر می‌کنید؟
لینک روایت دیدار شجریان و سیاوش کسرایی در مسکو:
https://www.aparat.com/v/l52f18g?utm_source=chatgpt.com
نقد چپ ایرانی را منصفانه می‌دانید یا نه؟

جمله‌هایی را که دوست دارید لمس کنید

    داستان‌های همین دسته

    آبانگان؛ وقتی آب، زندگی بود هالووین و فروردگان چپ و «ایشالا که بز بود!»