رها | هرجایی

داستان‌های دنباله‌دار / اجتماعیSerialized Stories / Social

رها | هرجایی

«هرجایی» مدت‌ها گرسنگی، دربه‌دری و تحقیر کافی بود تا رها به جایی برسد که همیشه از آن می‌ترسید. اولین مرد هنوز پشت در بود. رها روی لبه‌ی تخت نشسته بود. کفش‌هایش هنوز پایش بود و کیف کوچکش را محکم به …

  • 1 دقیقه خواندن
  • با ویدیو
شروع خواندن ویدیوی داستان نشان کردن

ویدیوی داستان

رها | هرجایی

«هرجایی»

مدت‌ها گرسنگی، دربه‌دری و تحقیر کافی بود
تا رها به جایی برسد
که همیشه از آن می‌ترسید.
اولین مرد هنوز پشت در بود.
رها روی لبه‌ی تخت نشسته بود.
کفش‌هایش هنوز پایش بود
و کیف کوچکش را محکم به سینه فشار می‌داد.
زن چند اسکناس را شمرد
و بی‌آنکه نگاهش کند، گفت:
«دفعه‌ی اول همیشه سخته.
لباستو عوض کن.»
رها به پیراهنی که روی تخت افتاده بود نگاه کرد.
پیراهنی که روی تخت افتاده بود را نگاه کرد.
لباسی بود که حتی تصور پوشیدنش برایش سخت بود.
آرام گفت:
«من...»
زن اسکناس‌ها را داخل کشو گذاشت
و پرید وسط حرفش:
«باز من‌من نکن.
«نمی‌خوای زندگیتو جمع‌وجور کنی؟
«اون پسره گولت زد و رفت...
ولی زندگی که وای نمی‌ایسته.»
رها از جا بلند شد.
«من نمی‌تونم.»
زن شانه بالا انداخت.
«در بازه. برو.»
رها دستش را روی دستگیره گذاشت.
زن ادامه داد:
«فقط بدهیت یادت نره.»
دست رها روی دستگیره ماند.
پول نداشت.
نه برای پرداخت بدهی،
نه برای اجاره‌ی یک اتاق،
حتی نه برای برگشتن به همان خیابانی که از آن آمده بود.
زن به‌طرف در رفت.
رها بازویش را گرفت.
«صبر کن...»
زن برگشت.
لب‌های رها می‌لرزید.
«فقط امشب؟»
زن چند لحظه نگاهش کرد.
بعد دست رها را از روی بازویش کنار زد و گفت:
«همه بار اول همینو می‌گن.»
رها چیزی نگفت.
پیراهن را برداشت.
چند دقیقه بعد، جلوی آینه ایستاده بود.
دختری بیست‌وسه‌ساله در آینه نگاهش می‌کرد...
اما رها او را نمی‌شناخت.

در باز شد.
مردی م

جمله‌هایی را که دوست دارید لمس کنید

    داستان‌های همین دسته

    رها | رفتن رها | هرجایی، قسمت دوم رها | قسمت اول