جستارها / روانشناسی و رفتار انسانEssays / Psychology and Behaviour
آدمهایی که دیگر نمیتوانند خوشحال باشند
آدمهایی که دیگر نمیتوانند خوشحال باشند وقتی آرامش هم ترسناک میشود بعضی آدمها غمگین نیستند؛ فقط دیگر بلد نیستند از خوشحالی نترسند. وقتی اتفاق خوبی برایشان میافتد، بهجای آنکه آرام شوند، نگران میشوند. با خودشان میگویند: «حتماً قرار است بعد …
- 1 دقیقه خواندن
- با ویدیو
ویدیوی داستان
آدمهایی که دیگر نمیتوانند خوشحال باشند
آدمهایی که دیگر نمیتوانند خوشحال باشند
وقتی آرامش هم ترسناک میشود
بعضی آدمها غمگین نیستند؛
فقط دیگر بلد نیستند
از خوشحالی نترسند.
وقتی اتفاق خوبی برایشان میافتد،
بهجای آنکه آرام شوند،
نگران میشوند.
با خودشان میگویند:
«حتماً قرار است
بعد از این اتفاق خوبی نیفتد.»
اگر کسی دوستشان داشته باشد،
بهجای لذتبردن از آن عشق،
منتظر روزی میمانند
که ترکشان کند.
اگر زندگی مدتی آرام شود،
دنبال نشانهای میگردند
که ثابت کند
این آرامش واقعی نیست.
و اگر برای لحظاتی خوشحال باشند،
حتی ممکن است
احساس گناه کنند؛
انگار شادی چیزی است
که حق داشتنش را ندارند.
این آدمها
بدبین به دنیا نیامدهاند.
روزگاری با تمام وجود اعتماد کردهاند،
دوست داشتهاند
و به آینده امید بستهاند.
اما یکبار،
درست در لحظهای که خیال میکردند
همهچیز خوب است،
زمین زیر پایشان خالی شده.
خبری ناگهانی،
یک بیماری،
یک خیانت،
یک فقدان
یا حادثهای غیرمنتظره
همهچیز را تغییر داده است.
از آن روز،
ذهنشان یاد گرفته
که آرامش همیشه
پیش از طوفان میآید.
برای همین،
وقتی همهچیز خوب است،
آنها نمیتوانند
فقط زندگی کنند.
مدام آینده را بررسی میکنند.
پیامها را دوباره میخوانند.
لحن آدمها را تحلیل میکنند.
سکوتها را جدی میگیرند
و از فاصلههای کوچک،
فاجعههای بزرگی میسازند.
نه به این دلیل
که عاشق رنجاند؛
بلکه به این دلیل
که می�