سرکار فرنگیس | پروندهٔ اول: لباس آبی

داستان‌های دنباله‌دار / جنایی و پلیسیSerialized Stories / Crime and Detective

سرکار فرنگیس | پروندهٔ اول: لباس آبی

سرکار فرنگیس پرونده اول: لباس آبی تهران، مهر ۱۳۴۸. رئیس اداره آگاهی سیگاری گیراند و گفت: «برو زیرزمین. پرونده‌های راکد رو بخون و مرتب کن. چیزی پیدا کردی، به من بگو.» زیرزمین بوی نم و کاغذ کهنه می‌داد. فرنگیس پوشه‌ای …

  • 1 دقیقه خواندن
  • با ویدیو
شروع خواندن ویدیوی داستان نشان کردن

ویدیوی داستان

سرکار فرنگیس | پروندهٔ اول: لباس آبی

سرکار فرنگیس
پرونده اول: لباس آبی
تهران، مهر ۱۳۴۸.
رئیس اداره آگاهی سیگاری گیراند و گفت:
«برو زیرزمین. پرونده‌های راکد رو بخون و مرتب کن. چیزی پیدا کردی، به من بگو.»
زیرزمین بوی نم و کاغذ کهنه می‌داد.
فرنگیس پوشه‌ای را از قفسه بیرون کشید:
«قتل دو دختر در جاده قدیم کرج ـ سال ۱۳۴۶. پرونده مختومه.»
مینو، نوزده‌ساله.
ناهید، هفده‌ساله.
پول و طلاهایشان دست‌نخورده بود و پلیس نوشته بود:
«قتل به دست مردی ناشناس.»
فرنگیس عکس‌ها را کنار هم گذاشت.
ناهید لباس ساده پوشیده بود؛ انگار با عجله بیرون آمده بود.
اما مینو پیراهن آبی مهمانی پوشیده، موهایش را مرتب کرده و کفش نو به پا داشت.
فرنگیس آرام گفت:
«مینو برای دیدن یک غریبه آماده نشده بود. قاتل رو می‌شناخت.»
همان روز به خانه مینو در محله راه‌آهن رفت.
پدرش، کارگر اخراجی راه‌آهن و عضو سابق حزب توده، کنار بخاری نشسته بود.
دست‌هایش می‌لرزید.
گفت:
«سال چهل دستگیر شدم. وقتی آزاد شدم، سه نفر از رفقا لو رفته بودن. فکر کردن من فروختمشون... ولی من کسی رو لو ندادم.»
مادر مینو گفت:
«مینو می‌خواست بی‌گناهی پدرش رو ثابت کنه. برای همین با پسری به اسم بهرام آشنا شد. می‌گفت از اعضای قدیمی حزبه.»
فرنگیس پرسید:
«نامه یا نشونی ازش ندارین؟»
مادر از ته جعبه خیاطی کاغذی بیرون آورد.
«روز بعد از قتل، مردی اومد و گفت پلیسه. همه نامه‌ها رو برد. این یکی ته جعبه مونده بود.»
روی کاغذ نوشته شده بود:
«پنجشن

جمله‌هایی را که دوست دارید لمس کنید

    داستان‌های همین دسته

    سرکار فرنگیس | پرونده‌ای که زود بسته شد سرکار فرنگیس | رفقای منشعب سرکار فرنگیس | فقر