داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
کاروانِ نقلِ جنائز
«کاروانِ نقلِ جنائز» افسانه نبود. در دوره قاجار، کاروانهایی مخصوص انتقال جنازهها از ایران به عتبات، وجود داشت. دفن در وادیالسلام عراق برای بسیاری از شیعیان آرزویی مهم بود و حتی جنازهها از فاصلههای بسیار دور برای دفن به آنجا …
- 1 دقيقة قراءة
- مع فيديو
فيديو القصة
کاروانِ نقلِ جنائز
«کاروانِ نقلِ جنائز» افسانه نبود.
در دوره قاجار، کاروانهایی مخصوص انتقال جنازهها از ایران به عتبات، وجود داشت. دفن در وادیالسلام عراق برای بسیاری از شیعیان آرزویی مهم بود و حتی جنازهها از فاصلههای بسیار دور برای دفن به آنجا فرستاده میشدند.
اما این رسم فقط یک مسئله مذهبی نبود؛ بهتدریج تبدیل به یک مسئله جدی بهداشتی هم شد. در سال ۱۸۴۶، پس از شیوع وبا در تبریز، دستور داده شد دفن موقت و سپس بیرونآوردن جنازهها برای انتقال به اماکن مقدس متوقف شود. در کنفرانس بهداشتی ۱۸۶۶ نیز پیشنهاد شد جنازههای منتقلشده مومیایی و کاملاً درزبندی شوند و فقط در ماههای سرد از خاک بیرون آورده شوند.
امروز میدانیم وبا از آب و غذای آلوده به باکتری Vibrio cholerae منتقل میشود و تماس بدون حفاظت با بدن فردی که بر اثر وبا مرده نیز میتواند خطر انتقال ایجاد کند.
داستانی که شنیدید، روایتی تخیلی بر بستر یک رسم واقعی تاریخی است؛ شخصیت زن درباری، عباس و حوادث مسیر ساخته روایتاند، اما «نقل جنائز»، انتقال مردگان به عتبات و نگرانیهای بهداشتی پیرامون آن مستند تاریخیاند.
و شاید ترسناکترین بخش تاریخ همین باشد:
گاهی چیزی که انسان آن را نفرین مینامید،
فقط چیزی بود که هنوز علمش را نمیدانست.
نویسنده و خوانش: کامبیز افلاکی | قصه شب
منابع اصلی: