ذهن اسیر؛ چسواف میوش

جستارها / نقد اجتماعی و فرهنگیEssays / Social and Cultural Critique

ذهن اسیر؛ چسواف میوش

گاهی برای نقد یک اندیشه، لازم نیست سراغ دشمنانش برویم؛ کافی است پای حرف کسانی بنشینیم که سال‌ها درون همان جهان زندگی کرده‌اند. چسواف میوش در ذهن اسیر فقط از سانسور و حکومت کمونیستی نمی‌گوید؛ از جایی حرف می‌زند که …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

ذهن اسیر؛ چسواف میوش

گاهی برای نقد یک اندیشه، لازم نیست سراغ دشمنانش برویم؛
کافی است پای حرف کسانی بنشینیم که سال‌ها درون همان جهان زندگی کرده‌اند.

چسواف میوش در ذهن اسیر فقط از سانسور و حکومت کمونیستی نمی‌گوید؛ از جایی حرف می‌زند که ماجرا خطرناک‌تر می‌شود:
جایی که آدم کم‌کم یاد می‌گیرد یک چیز فکر کند و چیز دیگری بگوید.

اول برای شغل.
بعد برای امنیت.
بعد برای موقعیت.
و شاید یک روز حتی خودش هم نداند کدام چهره‌اش واقعی است.

اما ایدئولوژی فقط با ترس زنده نمی‌ماند.
یک وعده وسوسه‌کننده هم دارد:
این‌که دیگر لازم نیست برای هر چیزی فکر کنی؛ جواب‌ها از قبل آماده‌اند.

دشمن معلوم است.
دوست معلوم است.
حقیقت معلوم است.
حتی گاهی معلوم می‌شود چه کسی حق دارد سؤال بپرسد.

و اینجاست که یک آرمانِ رهایی‌بخش می‌تواند به ضد خودش تبدیل شود؛
وقتی به جای آزادی، اطاعت می‌خواهد؛
به جای پرسش، پاسخ آماده؛
و به جای وجدان مستقل، وفاداری به حزب.

«ذهن اسیر» فقط درباره یک دوره تاریخی نیست؛ درباره لحظه‌ای است که انسان، مسئولیت فکر کردن را به یک ایدئولوژی می‌سپارد.

شما فکر می‌کنید خطرناک‌تر چیست:
ممنوع شدن حرف زدن، یا عادت کردن به فکر نکردن؟

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    آبانگان؛ وقتی آب، زندگی بود هالووین و فروردگان چپ و «ایشالا که بز بود!»