امروز من، فردای تو

داستان کوتاه / اجتماعیShort Stories / Social

امروز من، فردای تو

《امروز من فردای تو》 بوی قرمه‌سبزی کل خانه را برداشته بود. مریم برای دهمین بار جای نمکدان‌ها را روی میز عوض کرد. مادر شوهرش، ملوک‌خانم، روی مبل لم داده بود. و با نگاهی دقیق گوشه‌وکنار خانه را برانداز می‌کرد. مریم …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

امروز من، فردای تو

《امروز من فردای تو》
بوی قرمه‌سبزی کل خانه را برداشته بود. مریم برای دهمین بار جای نمکدان‌ها را روی میز عوض کرد. مادر شوهرش، ملوک‌خانم، روی مبل لم داده بود. و با نگاهی دقیق گوشه‌وکنار خانه را برانداز می‌کرد. مریم منتظر یک ایراد یا یک کنایه بود؛
نیما بی‌حوصله از اتاق بیرون آمد. مادرش با ذوق صدایش زد: «پسرم، برات همان ترشی کلمی را که دوست داری آوردم.» نیما حتی سرش را بلند نکرد و با لحنی پرخاشگر گفت: «مامان من دیگه ترشی نمیخورم صد بار گفتم» و با عصبانیت رفت روی بالکن و در را کوبید.
سکوتِ سنگینی سالن را پر کرد. مریم که همیشه ته دلش از این تندخویی‌های نیما با مادرش حس پیروزی پنهانی می‌کرد، این بار هیچ خوشحال نشد. او فرو ریختن ناگهانی شانه‌های ملوک‌خانم و لرزش دست‌هایش را دید. زنی که تا چند لحظه پیش قدرتمند به نظر می‌رسید، ناگهان چقدر پیر و بی‌دفاع شده بود.
مریم سینی چای را برداشت. خواست فضا را عوض کند. کنار ملوک‌خانم نشست، فنجان را جلویش گذاشت و آرام گفت: «نیما خسته است مامان، به دل نگیرید.» پیرزن اما دستش را عقب کشید. نگاهش دیگر مظلوم نبود؛ سرد، عمیق و برنده شد.
لبخند تلخی زد و زیر لب گفت: «دلسوزی نکن دختر... نیما دقیقاً زبونِ تندِ باباش رو ارث برده. سی سال پیش، منم همین‌جایی ایستاده بودم که تو الان ایستادی؛ داشتم چای می‌آوردم واسه مادرشوهرم!» مریم به تکان‌های چای سرد روبروی‌ش خیره شد؛ او آینده‌اش را دیده ب

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    ضحكة نيّرة الأخيرة سنّ الرابعة عشرة الزقاق الذي كان يبيع المعجزات