داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical
محترم اسکندری
تهران، اسفند ۱۳۰۱. در روزگاری که هنوز خیلیها حتی تحصیل دختران را برنمیتافتند، محترم اسکندری و چند زن دیگر تصمیم گرفتند فقط درباره تحقیر زنان حرف نزنند؛ واکنش نشان بدهند. جزوهای با عنوان «مکر زنان» در شهر پخش میشد؛ نوشتهای …
- 1 دقيقة قراءة
- مع فيديو
فيديو القصة
محترم اسکندری
تهران، اسفند ۱۳۰۱.
در روزگاری که هنوز خیلیها حتی تحصیل دختران را برنمیتافتند، محترم اسکندری و چند زن دیگر تصمیم گرفتند فقط درباره تحقیر زنان حرف نزنند؛ واکنش نشان بدهند.
جزوهای با عنوان «مکر زنان» در شهر پخش میشد؛ نوشتهای که زنان آن را توهینآمیز و تحقیرکننده میدانستند.
محترم و همراهانش نسخههای آن را جمع کردند و در میدان، پیش چشم مردم، به آتش کشیدند.
این فقط سوزاندن چند برگ کاغذ نبود.
اعتراض بود به سالها حرف زدن درباره زن،
بیآنکه صدای خودِ زن شنیده شود.
اعتراض بود به اینکه برای زن تصمیم بگیرند،
اما از خودش نپرسند چه میخواهد.
مأموران رسیدند.
محترم را بردند.
اما ماجرا همانجا تمام نشد.
او و زنانی مثل او، در دورهای که فعالیت اجتماعی برای زنان پرهزینه بود، مدرسه، انجمن، کلاس و نشریه ساختند و برای حق حضور زنان در جامعه ایستادند.
شاید امروز سوزاندن یک جزوه، بهتنهایی تغییر بزرگی به نظر نرسد؛
اما آن روز، در آن فضا، ایستادن در میدان و گفتنِ «ما ساکت نمیمانیم» خودش یک اتفاق بود.
بعضی تغییرها با یک سخنرانی بزرگ شروع نمیشوند؛
گاهی با یک «نه» کوچک آغاز میشوند.
✍️ قصهگو | کامبیز افلاکی