وقتی آدم خودش را از زندگی حذف می‌کند

جستارها / تنهایی، رنج و امیدEssays / Solitude, Suffering and Hope

وقتی آدم خودش را از زندگی حذف می‌کند

گاهی آدم نمی‌میرد؛ اما آرام‌آرام خودش را از زندگی حذف می‌کند. من سال‌ها این دوره را زندگی کردم. راه می‌رفتم، کار می‌کردم، می‌خندیدم؛ اما جایی درونم داشت خاموش می‌شد. به خودم اهمیت نمی‌دادم. به بدنم. به حالم. به فردا. اسم …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

وقتی آدم خودش را از زندگی حذف می‌کند

گاهی آدم نمی‌میرد؛
اما آرام‌آرام خودش را از زندگی حذف می‌کند.

من سال‌ها این دوره را زندگی کردم.

راه می‌رفتم، کار می‌کردم، می‌خندیدم؛
اما جایی درونم داشت خاموش می‌شد.

به خودم اهمیت نمی‌دادم.
به بدنم.
به حالم.
به فردا.

اسم این تجربه را برای خودم گذاشتم «خودکشی خاموش»؛
نه یک اصطلاح پزشکی، بلکه استعاره‌ای برای زمانی که آدم، آرام‌آرام، خودش را رها می‌کند.

برگشتن من هم معجزه نبود.

از یک رابطهٔ سمی بیرون آمدم.
بعضی آدم‌ها را کنار گذاشتم.
دوباره خواندم.
دوباره نوشتم.

و یک روز دیدم نوشته‌هایم دیگر در کشو نمی‌پوسند؛
آدم‌هایی آن سوی صفحه هستند که می‌خوانند، فکر می‌کنند، سؤال می‌پرسند و با من حرف می‌زنند.

امروز همه‌چیز درست نشده.

پولدار نشده‌ام.
زندگی‌ام هم شبیه ویترین‌های رؤیایی اینستاگرام نیست.

اما حالم بهتر است.
و دوباره دارم به خودم برمی‌گردم.

از فردا در مجموعهٔ «قایق و پارو» دربارهٔ همین برگشتن می‌نویسم؛
با تجربهٔ زیسته، تحقیق علمی و پیشنهادهای عملی.

نه برای نسخه پیچیدن.
برای اینکه شاید چیزی که به من کمک کرد، به درد یکی از شما هم بخورد.

گاهی نجات پیدا کردن
از یک تصمیم کوچک شروع می‌شود:
دیگر خودت را رها نکنی.

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    امیدواری لعنتی، من هنوز زنده‌ام فروپاشی درون