بابک خرمدین؛ شبی که یک مرد بزرگ کشف شد

داستان کوتاه / تاریخیShort Stories / Historical

بابک خرمدین؛ شبی که یک مرد بزرگ کشف شد

بابک خرمدین شبی که یک مرد بزرگ کشف شد برف، راه‌های آذربایجان را بسته بود. باد از لابه‌لای کوه‌ها می‌گذشت و برف را مثل مشت به صورت مسافران می‌کوبید. جاویدان بن شهرک، فرمانده خرمدینانِ دژ بَذ، همراه چند مرد و …

  • 1 دقيقة قراءة
  • مع فيديو
ابدأ القراءة فيديو القصة حفظ

فيديو القصة

بابک خرمدین؛ شبی که یک مرد بزرگ کشف شد

بابک خرمدین
شبی که یک مرد بزرگ کشف شد
برف، راه‌های آذربایجان را بسته بود.
باد از لابه‌لای کوه‌ها می‌گذشت
و برف را مثل مشت
به صورت مسافران می‌کوبید.
جاویدان بن شهرک،
فرمانده خرمدینانِ دژ بَذ،
همراه چند مرد و اسب خسته‌اش
در راه بازگشت از زنجان
در برف گرفتار شده بود.
نه راه پیش داشتند،
نه توان بازگشت.
یکی از همراهان گفت:
«اگر امشب سرپناه پیدا نکنیم،
تا صبح یخ می‌زنیم.»
کمی دورتر،
نور ضعیفی از پنجره خانه‌ای گِلی دیده می‌شد.
در زدند.
زنی فقیر در را باز کرد.
پشت سرش، جوانی هجده‌ساله ایستاده بود؛
با لباسی ساده،
دستانی زخم‌خورده
و چشمانی که بیشتر از سنش دیده بود.
نامش بابک بود.
زن وقتی فهمید مسافران در برف مانده‌اند،
آن‌ها را به داخل دعوت کرد.
خانه کوچک بود.
نه رختخواب اضافه‌ای داشت،
نه غذای کافی.
زن گفت:
«چیزی نداریم که شایسته مهمان باشد؛
اما آتش را با شما قسمت می‌کنیم.»
جاویدان کنار آتش نشست.
بابک بیرون رفت،
برف را از پشت اسب‌ها پاک کرد،
برای حیوان‌ها آب آورد
و وسایل مسافران را به داخل خانه برد.
جاویدان بی‌صدا نگاهش می‌کرد.
کمی بعد،
کیسه‌ای پول به بابک داد و گفت:
«به روستا برو؛
برای مردان غذا،
برای اسب‌ها علوفه
و هرچه برای گذراندن شب لازم است بخر.»
یکی از همراهان خندید و گفت:
«در این برف؟
نیمی از راه‌ها بسته است.»
بابک سکه‌ها را گرفت و گفت:
«راه اصلی بسته است؛
اما از پشت تپه، مسیری هست
که باد برف را رویش نگه

المس الجمل التي تحبها

    المزيد من هذا القسم

    بقي حيًّا بالحب الرجل الذي لم يأكل حصّته من الخبز الغضب والخبز